In gesprek met KLAAS VAN HOUTEN: “Zuidhorn-supporter, een voetballeven lang!”

21:25

Klaas van Houten (67): “Zuidhorn-supporter, een voetballeven lang!”

Klaas van Houten, een begrip binnen het Zuidhorner voetbalwereldje, en ver daarbuiten! Een kleurrijke oud-voetballer (rood vooral), iemand met hart voor de club en trouw als supporter, vaak ook bij uitwedstrijden. Echter ook iemand die zijn mondje kan roeren, die kritische noten niet schuwt, een broertje dood heeft aan labbekakkerigheid. Portret van een gedreven voetballiefhebber, met een zwak voor groen en wit:

Korte levensloop:
Klaas van Houten is in juli 1944 geboren in Noordhorn, in een van de diaconiehuizen aan de Nieuwstraat. Het gezin Van Houten (pa werkte bij Smid & Hollander) woonde daar tijdelijk, ging later terug naar Zuidhorn, naar o.a. de Jellemaweg en de Schoolstraat. Klaas is zowel naar de oude kleuterschool aan de Kikkerstraat geweest, als naar de nieuwe, in de Schoolstraat. Daarna naar de OLS aan de Frankrijkerlaan met meester Hut, later meester Wibbens. Na de OLS twee jaar ULO, maar dat werd geen succes. (Klaas: “Ik wilde geen Engels leren, dat was ja zo vrumd proaten….”) Vanaf 15 jaar begon Klaas zijn afwisselend werkzaam leven met baantjes bij Versol Tolbert (schoenklompen), exportslagerij en suikerfabriek. In april 1966 trouwde Klaas met Roelie van Dijk. (Het huwelijk werd enkele weken uitgesteld door de plotselinge dood van Klaas zijn pa). Drie kinderen kregen Klaas en Roelie: Klaas (1966), Hilda (1968) en Mennie (1970). Brood op de plank kwam er o.a. als kraanmachinist bij Ibex, kort vrachtwagenchauffeur en een baan in de wegenbouw. Gezondheidsproblemen leken uit te lopen op een afkeuring, maar Klaas kreeg werk in de buitendienst van Novatec, waar hij 12½ jaar functioneerde. Daarna alsnog een WAO-periode tot de AOW in 2009. De gezondheid is labiel, maar Roelie, kinderen en kleinkinderen, humor en voetbal houden hem vitaal.

Voetballen is van kinds af aan Klaas zijn lust en zijn leven geweest. Dat was al zo in de Schoolstraat, waar hij geacht werd naar de zondagschool te gaan met juf Kamps (“1 en 2, 1 en 2, ons verteluur gaat beginnen, ga je mee?!”), maar waar hij vaak de voorkeur gaf aan de ronde knikker. Met andere kinderen werden er partijtjes afgesproken, soms in Briltil op het veldje bij de ‘melkfabriek’, soms op het kermisterreintje in Zuidhorn, “griffemeerden tegen openboaren”. (Oud-transport-directeur Sieb Koopman herinnert het zich ook nog wel).
Toen Klaas 11 was, zei zijn vader: “Doe most mor op voetballen…”  Hij ging met de brommer, Klaas achterop, naar Hazenberg in Oldekerk voor een pasfoto. Klaas kwam in B1 met spelers als Piet Timmer, Jan Koster, Roelie Ruitenberg en Piet Bijleveld. Klaas zijn vader was overigens geen voetballiefhebber. Een broer van Klaas deed aan bromfietsracen, daar taalde pa meer naar. Kijken naar voetballen deed ie ook zelden, “de voetbalclub Zuidhorn was in die jaren ook een wat elitaire club, daar kwam je niet zo maar tussen.”  Met B1 won Klaas zo’n beetje alles wat er te winnen was, maar Derk Bos (spelend in B3) troefde hem af als topscorer: 113 om 109…. Klaas ging al gauw naar de A-junioren, die speelden op zondag. Hij had nog maar twee wedstrijden gespeeld, toen elftalcommissielid Evert Kapma voor zijn neus stond: “Klaas, je gaat mee met het eerste naar Hellas VC…”  Klaas was een jaar of 16, 17. De uitslag? Zuidhorn won met 5-3, Klaas van Houten maakte twee goals… Hij herinnert zich ook nog de promotiewedstrijden tegen E.M.M.S., Titan en SPW (Stadskanaal, verkleden in een kroeg). De beslissende wedstrijd tegen SPW werd met 1-0 gewonnen dankzij een sublieme actie van Luit van der Velde en het doelpunt van Klaas. Voorzitter Jan Lijfering sprong een gat in de lucht en trakteerde op ijsjes… O ja, Harm Kamphuis kwam bij die wedstrijd niet opdagen, kapotte scooter. (Tussendoor: “Wist je wel dat RKC-keeper Jeroen Zoet een kleinzoon van Harm Kamphuis is??”) Een zoon van burgemeester Berger viel in. Zuidhorn promoveerde naar de 3e klasse, stond na twee wedstrijden bovenaan, won daarna nauwelijks meer een wedstrijd en degradeerde…. (Nieuwe tussendoor: “Het huidige seizoen van de zondag? Een blamage… De instelling is goed, maar er is gewoon te weinig voetballend vermogen!”)


Een zwarte bladzijde in Klaas zijn voetballoopbaan werd ingeluid door een degradatiewedstrijd: Usquert-Zuidhorn. De scheidsrechter gaf een omstreden strafschop aan de thuisclub en toen brak de hel los… Addy Hiemstra wilde niet achter de lijn, weg… Johnny Leidekker plukte aan het embleem van de arbiter, weg…. Egbert Schuiling? Wég…. Niet alle boosdoeners werden bestraft op dat moment, Zuidhorn moest verder met 8 man. Het bestuur van de voetbalclub onder aanvoering van Siewert Gelsema wilde schoon schip maken en gaf aan de Bond door dat zowel Klaas van Houten als Jille Scheeringa (broer van Sijtse) niet vrijuit gingen. Beiden werden voor 2 jaar geschorst, Johnny Leidekker kreeg een ½ jaar, Addy Hiemstra 6 weken… Voor het ‘voetbaldier’ Klaas van Houten was deze periode een beproeving, het heeft zijn actieve voetballoopbaan danig beïnvloed. Overigens bleef hij zich inzetten voor zijn vereniging. Denk maar aan het intensieve werk van de toto-organisatie en ook als jeugdleider kwam Klaas opdraven. (Aan die laatste functie kwam een abrupt einde door een conflict met het jeugdbestuur, waarin ook ene JB zitting had… Klaas nam als jeugdleider talent Bert Balk mee voor een ouder team en dat was tegen de afspraken…)
Na de lange schorsing pakte Klaas de draad weer op, speelde nog wel in het eerste, maar haakte al spoedig af door toenemende rugklachten. Klaas werd elftalleider van het eerste, kwam later ook in de Elftalcommissie samen met Sake Rispens en Sjoerd van Duinen. Plezierige herinneringen heeft hij ook aan een periode als leider van het 5e elftal, “moeilijke jongens, ze wilden de ploeg al terugtrekken…” Klaas hield ze bij elkaar. Eén keer flikten ze hem een kunstje, zaten ze samen in één kleedkamer met Stanfries uit Appelscha. Was er een tas weg met shirts van de ploeg uit Appelscha, niemand wist er iets van. Tot driekwart jaar later er ineens enkele 5e-elftalspelers kwamen trainen in Stanfries-shirts…. Door een conflict met trainer Johnny de Grooth en leider Hendrik Zijlstra is Klaas 2 jaar weg geweest, 2 jaar naar Niekerk, dat samen met Zuidhorn in de 3e klas speelde. (Bij Niekerk betaalde hij geen contributie en kreeg kleding van Bellinga…) Genoegdoening? De wedstrijd Zuidhorn-Niekerk 0-1, met een doelpunt van, u raadt het al, Klaas van Houten…. Na het vertrek van Johnny de Grooth keerde Klaas terug naar Zuidhorn, zijn club!


Een vat vol herinneringen, soms nogal chaotisch gemixt…. Naar uitwedstrijden bij meester Wibbens in de auto, diens zoon Harm Jan speelde ook bij de zondag. Naar een promotiewedstrijd tegen Titan (Nieuw Weerdinge) gingen twee volle bussen met supporters mee. Terug in Zuidhorn werd er “op bevel van” voorzitter Ru Weitering driftig geclaxonneerd, niet erg bevorderlijk voor de zondagrust… (“Waarom hangt de foto van Weitering niet waar hij hoort? Hij was een van de belangrijkste voorzitters uit de geschiedenis van Zuidhorn!”)
Het steekt Klaas nog steeds dat hij binnen de gelederen van de v.v.Zuidhorn als bestuurder geen kans heeft gekregen. “Die ambitie had ik wel, maar ik werd niet voldoende representatief bevonden…”  Om alle criticasters te bewijzen dat hij wel degelijk verantwoordelijkheid kon dragen, was Klaas 4 jaar actief als trainer van Pelikaan S (Oostwold) en daarna nog 6 jaar als voorzitter. “En toch was ik ook in die jaren zondags bij Zuidhorn!” Bij Pelikaan S beleefde Klaas mooie tijden en nog steeds heeft hij daar goede contacten. Overigens is Klaas vol lof over de florerende jeugdafdeling van onze groenwitte club. “Zit prima in elkaar, een prachtige opbloei, daar mag ik graag kijken, bij de jeugdwedstrijden.”  Nog even komt het gesprek op vrijwilligerswerk, memoreert Klaas het bouwen van het clubhuis bij de velden aan het Van Starkenborghkanaal. Volgens hem komt het altijd weer neer op een vrij kleine groep die het leeuwendeel van het werk doet. In die zestiger jaren ging het hoofdzakelijk om Reinder Huizinga, Addy Hiemstra, Willem Nuus en Klaas van Houten, vier vaste mensen op wie je kon rekenen. “Werd het gebouw geopend, konden de bouwers vanaf een afstandje toekijken, stonden de bestuurders + wethouder glimmend vooraan…”  Prachtig weet Klaas te vertellen hoe het soms ging. Op advies van Reinder Huizinga werd er wat ABRO (afwasmiddel) aan de specie toegevoegd… Betere kwaliteit. Moest de vloer erin, kwam er niemand opdagen, kon Klaas de klus alleen klaren, en hij had al nauwelijks geslapen. Moest ie ’s avonds ook nog voetballen, tegen Opende (onder trainer Matty van Donderen). Eén helft ging nog net….
En het voetbal anno 2012??? Klaas is nog steeds supporter van Zuidhorn, al wordt het door omstandigheden ietsje minder. “Je kent ze ook niet allemaal meer…”  Klaas vindt de beleving ook niet meer zoals vroeger (toen spelde je de Leekster Courant…) “En nu? Is er weer iemand die zich heeft verslapen, voor een middagwedstrijd!”  Hij schudt zijn hoofd vol onbegrip. “Roelie beviel zaterdagsavonds van Hilda (1968), maar ik ging zondags voetballen, ondanks mijn schoonmoeder….” Hij noemt het voorbeeld van een Peizespeler, enkele jaren geleden. “Werd ie opgebeld: “Kat dood!” Ging ie naar huis…”  Of een uitspraak na een pak voor de broek: “We hebben toch lekker gebald…”  De beleving is echt anders geworden! “Tegen wie voetballen we eigenlijk??” Dat is voor Klaas onbestaanbaar. Hij ging ooit eens een keer een omweg maken over Zwartemeer, want het zou kunnen zijn dat Zuidhorn promotiewedstrijden zou moeten spelen tegen “Zwartemeerse Boys”. “Een wereldreis…”  Het werd ook nog eens een andere club, “maar je had het er voor over!”  En zo ging Klaas samen met Roelie ook kijken in Harlingen en in Meppel, bij “Alcides”.
Wat ie nog graag eens zou willen?  Een kijkje nemen in de Arena of in de Kuip… Maar ja, de gezondheid wordt minder. In 2009 een hartinfarct (10 stans), in 2010 niet minder dan 12 x naar het ziekenhuis, etc.
Televisie? Jazeker, Eredivisie Live, “bij ons is het voetbal, voetbal en voetbal…. Voor Roelie ook!”  Klaas is en blijft Feijenoordsupporter, heeft destijds ook de afscheidswedstrijd van Willem van Hanegem bijgewoond, samen met Roelie Hoekstra (jeugdtrainer). Nog even aandacht voor het verleden: “Op ’t brommertje met de totoformulieren op stap… Tegenwoordig kost het veel meer moeite voldoende mensen te krijgen!”  (JB)


foto: Henk Rutjes (1979)

Het interview werd eerder gepubliceerd in het clubblad van de v.v.Zuidhorn “BALCONTACT” (nummer 17)

Posted in Noordhorn, Sport, Zuidhorn | No Comments »

AFSCHEID spelers, trainer en grensrechter ZUIDHORN zondag 1

10:06

Nog even aandacht voor het afscheid van enkele spelers, de trainer en de grensrechter van het eerste zondagteam van de v.v.Zuidhorn, d.d. zondag 6 mei jl. Van de gemaakte foto’s een collage samengesteld:

©jan blaauw, mei 2012

Posted in Nijs en nijtjes, Noordhorn, Sport, Zuidhorn | No Comments »

Moederdag, ter nagedachtenis

22:35

De tweede zondag van mei, MOEDERDAG…. Maar ja, niet ieders moeder leeft nog. De huldeblijken kun je in sommige gevallen op een grafsteen kwijt en anders zit er niet veel anders op dan in stilte die moeder voor de geest te halen, te doen hérleven. Een foto kan dan goede diensten verlenen:

Een werkende moeder....

Toen ik werd geboren, in 1945, was mijn moeder een maand te voren 39 geworden, niet zo piepjong meer dus. Uiteindelijk bleef ik de jongste van vier kinderen, die twee aan twee royaal in leeftijden verschilden. Alleen de levende kinderen telden….. Op de foto is mijn moeder al weer flink wat jaren ouder. Hier schrobt ze het straatje schoon tussen voordeur en Niesoordlaan, wij woonden toen op nummer 59, in Midwolda (Old.). Rond 1960 vermoed ik, ze was derhalve de vijftig al ruim gepasseerd. Als ik het goed heb, zijn we in het jaar van de watersnoodramp (1953) verhuisd van de woningbouw naar de Niesoordlaan. Een verbetering, ook volgens diverse instanties, we hadden vanaf dat moment immers de beschikking over een douche…. Wij als kinderen vonden de voordelen mondjesmaat. Waar was onze grote schuur met die heerlijke schommel gebleven (en het jaarlijks te slachten varken in een hoek van die grote, duistere ruimte….)? Dat het voor mijn moeder in ieder geval een verbetering was, begrepen we later pas. Ze heeft wat afgepoetst in haar leven, tot de reumatiek aan toe….Beter gezegd: tot en met…  En dat poetsen verliep in een nieuwe woning renderender dan in een oud huis. Het leven van een huismoeder, behorend tot de arbeidersstand, was vanzelfsprekend gekoppeld aan vele dagelijkse en wekelijkse gewoonten. (Nog afgezien van de complicerende factor dat mijn vader in ‘schiften’ werkte op de strokartonfabriek). Dat schrobben van het straatje zal ongetwijfeld eens per week op het programma hebben gestaan en daar werd normaal gesproken niet van afgeweken. Net zoals maandag wasdag was en november de slachtmaand (al liep die noodgedwongen wel eens uit tot in december…).  Ze staat hier nog vief op het plaatje met de nieuwe bezem aan de oude steel. Kenmerkend ook de schort die meestal in de keuken aan de binnenkant van de deur hing. Of lag ie over de ingeklapte strijkplank? Als kind vond ik het prachtig om zelf dat schort voor te knopen, was bij het afwassen geen overbodige luxe, we maakten er soms wel een waterballet van, kon ook de keukenvloer meteen worden opgedweild….
‘Moeke’! Het is bijna 10 jaar geleden dat ze overleed, 96 jaar oud. Ze had het toen ook wel gehad, vooral dat laatste half jaar was geen bekroning van een werkzaam mensenleven. Een taaie, die moeke van ons. Ondanks het feit dat ze bijna aan alles is geopereerd in haar leven waaraan een mens maar kan worden geopereerd, heeft ze het lang volgehouden. Ze had een goede verstandhouding met de huisarts, dokter Magendans, die regelmatig op de motor langskwam. Als dat rond de middag was, at hij wel eens hapje mee. Eten koken was een geroutineerde handeling en gaf voor zo ver ik het kan beoordelen, smaakvolle resultaten. (Al kon mijn vader bijzonder narrig worden, als er eens een keertje geen zout op de aardappelen was gekomen…)
Hoe oud je zelf ook wordt, je moeder is en blijft een constante. Ze leeft, ook al is ze al tien jaar dood. Je hoort haar lachen, of schelden (dat kon ze ook), of strijdliederen zingen, of andere oude liedjes die ze uit haar hoofd kende, couplettenlang: “Ver in ‘t zuiden ligt mijn Spanje….” Ze deed ook wel mee met sjoelen, met Mens-erger-je-nieten, later met Monopoly, al begreep ze de spelregels maar half. Je zier haar bezig, bij de etenspannen of de wastobbe, het snipperen of ‘streupen’ van bonen, het doppen van tuinbonen, ramen wassen, wasgoed aan de lijn hangen, breien vooral ook….
MOEDERDAG, ook ter ere van háár!

Moeke op het brede strand van Schier, waar ze gelukkig nog een aantal mee naar toe is geweest, na het overlijden van mijn vader in 1977

Posted in Teksten (ABN) | No Comments »

Groen-wit wel (Zuidhorn B1 en D1) en wee (Zuidhorn zondag 1), 5 en 6 mei 2012

22:54

Degradatieboeketten? Nee, afscheidsbloemen….
Voorafgaand aan het laatste competitietreffen seizoen 2011-2012 van zondag 1 (Zuidhorn-Forward) in het Joh.Smit-park, werd er kort afscheid genomen van een vijftal coryfeeën die zich elk op eigen wijze hebben ingezet voor het welzijn van onze vereniging. “Zeg het met bloemen” en dat deed zondagcommissielid Henk Koets toen hij Benny de Koe (nee, geen rol als Heintje Davids…), Peter van Oosten (trainer), Tjibbe-Jan Werksma (speler), Kees Veltrop (grensrechter) en Johan Lap (speler) bedankte voor hun inzet voor de groenwitte v.v. middels een handdruk en een boeket bloemen. Laatstgenoemde werd overigens vijf minuten voor het einde van de wedstrijd door zijn dochtertje persoonlijk van het veld gehaald. Lokmiddel: bosje bloemen….

Zuidhorn 1 (zondag) – Forward 1                0 – 3
De goedwillende zondagselectie is er in de laatste thuiswedstrijd niet in geslaagd het uitgedunde thuisfront te verblijden met puntenwinst. In een voor de maand mei kille ambiance werd (bijna) kansloos verloren van de stad-Groninger studentenploeg Forward die nog alle belang bij de punten had. De blauwwitte gasten (trainer Waalderbos) hadden simpelweg meer te bieden dan de volgelingen van afscheid nemende oefenmeester Peter van Oosten. Vooral na de snelle 0-1 (na 5 minuten) kwamen Draaisma c.s. er niet echt aan te pas. In het veld leek het nog wel aardig, maar de studenten waren beweeglijker, plaatsten beter en wonnen ook meer duels. Alleen hadden zij het vizier niet bijster scherp gesteld, zelfs de ballenvanger bleek soms niet hoog genoeg…. In de tweede helft zakten de Groningers aanvankelijk ver weg en kregen de Zuidhorners enkele kansjes, maar de Forward-goalie liet zich niet verrassen. Toen halverwege de tweede helft toch de 0-2 op het scorebord kwam, was de strijd gestreden. In die fase had de nederlaag heel wat hoger kunnen uitvallen, maar de Forward-voorwaartsen misten enkele opgelegde mogelijkheden. Uiteindelijk werd het nog wel 0-3, niet onverdiend. Het winnende team had duidelijk meer in huis dan de afscheidnemende groen-witten die volgend seizoen in de 4e klas van de KNVB uitkomen. (Motto: Nieuwe ronde, nieuwe kansen!) Voor de toeschouwers was het helaas geen kijkspel om warm van te worden. Zelfs niet op de momenten dat de regels opzichtig met voeten werden getreden en er enige opwinding ontstond, waaraan ongetwijfeld frustratie ten grondslag lag. (Zo ging Daan Kocken wel erg opzichtig in de fout met een onbezonnen overtreding, dicht bij de middenlijn. Weer een stap in zijn leerproces?) Overigens was het overtredingenterrein het enige gebied waarop beide ploegen nauwelijks voor elkaar onderdeden…. Het voortdurend appelleren (“Scheids, scheids!!!”) is bijzonder irritant, uit wie zijn mond het ook komt. En die “scheids” kwam sowieso al ogen tekort… Lichtpuntjes aan Zuidhornzijde? In ieder geval de instelling, en de jeugdige doelman Niels, een hardwerkende Koen Hermans, routinier Fred Draaisma (zeker, als hij zich louter beperkt tot voetballen en niet gaat discussiëren met de arbiter…) Ach, alle groenwitten waren bereid tot strijd, ze wilden er echt wel voor gaan, maar ja, dit is en blijft de competitie van de desillusies. Laten we met elkaar hopen op een prettiger seizoen 2012-2013!

Zuidhorn B1 – De Pelikanen B1                    2 – 2
Zaterdagmiddag 5 mei een aantrekkelijke voetbalwedstrijd op het hoofdveld, de Zuidhorner B1-junioren tegen kampioen De Pelikanen uit Appingedam. In ‘Daam` werden de Zuidhorners in de ‘heenwedstrijd’ met een nulletje of 8 afgedroogd, ze kregen ’t heen en weer’ van de toen super spelende Damsters. Op eigen bodem ging het beter. De keurtroep van trainer Abel Huizinga en leider Matthias Kooistra toonde een voorbeeldige instelling, had veerkracht en legde boeiende combinaties op de hobbelige grasmat. Twee keer kwam het roodwitte gastenteam op voorsprong, maar even zo vele keren wist Zuidhorn terug te slaan, beide keren met prachtige goals. Een dikverdiend gelijkspel! (Het enige minpunt is wellicht het gemekker over scheidsrechterlijke beslissingen, maar ja dat is bij de senioren en op TV vaak nog erger…)

Zuidhorn D1 – Leek Rodenburg D1               3 – 1
Diezelfde zaterdag 5 mei ’s morgens een groot deel gezien van de wedstrijd die Zuidhorn D1 speelde tegen de kleurgenoten van Leek Rodenburg. Prachtig voetbalweer, in de zon, uit de wind, heerlijk toeven in het Joh.Smit-park en Zuidhorn D1 versterkte de feelgood-sfeer door met 3-1 de volle buit te pakken. Ook in deze lichting jeugd zitten talenten, de doelpunten bijvoorbeeld getuigden ervan. Lef en loopvermogen, groeiende technische vaardigheid en plezier, de ingrediënten van een smakelijk voetbalmaal. (Ook al is zo’n héél voetbalveld voor deze jonkies aan de royale kant). Zo lust ik er nog wel meer! Wat me in deze wedstrijd wel opviel (en beviel) was de duidelijke arbitrage. Geen flauwekul, geen gemarchandeer, geen thuisfluiterij, kristalhelder voor spelers en toeschouwers. En aandacht voor de opvoedkundige kant van jeugdleiding, bij stuitballen bijvoorbeeld (Of heten die dingen anders tegenwoordig?). In deze wedstrijd ook minder gezeur van de voetballers zelf die hun energie gebruikten voor een goed doel: het voétballen… (JB)

Eerder gepubliceerd op de website van de v.v.Zuidhorn: www.vvzuidhorn.nl

Posted in Sport, Zuidhorn | No Comments »

Meisjes (én jongens…), GRIJP JE VOETBALKANSEN!!

11:34

column
(eerder gepubliceerd op de website www.vvzuidhorn.nl; nog te verschijnen in het clubblad BALCONTACT)


Meisjes (en jongens!), grijp je voetbalkansen!!

Gelezen, in het DagbladvhN, een artikel over het vrouwenvoetbal bij v.v.Tolbert, een der voorlopers in deze regio wat voetballende dames betreft. Veertig jaar glorie, maar vooral ook doorzettingsvermogen vanuit één voetbalfamilie, waar blijven de lintjes? (Een zijsprong: In Zuidhorn begonnen we in 1979 voor het eerst met meisjesteams bij het schoolvoetbal op Pinksterdinsdag, toen nog alleen voor het voortgezet onderwijs. In 1980 werd het 1e MEVO-toernooi georganiseerd voor meisjesteams van basisscholen met het elftal van de Goeman-Borgesiusschool uit Aduard als eerste winnaar. Schoolvoetbal….. Bestaat het nog?)
Bij de voetbalvereniging Zuidhorn, mijn club en ook die van nogal wat anderen, ónze vereniging dus,  is er ook sinds jaar en dag (preciezer weet ik het op dit moment niet en dat geeft te denken…) vrouwenvoetbal en dat vind ik prima! Het was even wennen in de superieure mannenvoetbalwereld, vrouwen die tegen een bal trappen, maar langzamerhand  kun je dat wennen geslaagd noemen. De flauwe grappen verdwijnen veelvuldig in de afvalbak met etiket “ongein” en discriminerend gedrag wordt minder vaak getolereerd. Het damesteam is al jaren een vaste factor binnen het groenwitte clubgebeuren en dat zou best eens wat vaker mogen worden benadrukt. Bij de jeugd heb je in toenemende mate te maken met gemengde teams en daar kunnen jongens regelmatig een voorbeeld nemen aan instelling en kwaliteiten van voetballende meisjes.  Bovendien, enkele van die meiden hebben het al ver geschopt en zijn, gelukkig, nog lang niet aan het eind van hun voetballatijn. De prestaties van talenten als Vesna Veltrop en Iris Achterhof, oranjegekleed, liegen er niet om en vervullen binnen onze club een voorbeeldfunctie, althans, zo zou het moeten zijn. Zoiets stimuleert, zowel voor de betrokkenen als voor andere gemotiveerde jeugdspelers. Dat geldt ook voor de getalenteerde jongens trouwens die soms worden uitverkoren om proef te spelen in de rijen van FC Groningen. Hoe gaan ze zelf daarmee om, hoe ervaren de ouders die voorkeurspositie, hoe reageren de teamgenoten erop? Voor iedereen kan dat heel veel uitmaken, in positieve maar ook in negatieve zin. Te vaak wordt afgunst een drijfveer en dan ligt de teleurstelling direct om de hoek… Voor bestuursleden en trainers liggen hier belangrijke, bovendien ook dankbare taken. Een trainer die het individuele talent binnen een team niet op waarde weet te schatten, doet het team, het individu en uiteindelijk ook zichzelf te kort! (Cruyff zou het ongetwijfeld anders zeggen, maar bedoelt waarschijnlijk hetzelfde….) Ik hoop niet dat bij onze club meisjes (en jongens…) die er echt voor willen gaan en toevalligerwijs ook nog eens een forse portie talent hebben meegekregen, te maken krijgen met leiders die geen oog hebben voor dat talent. Getalenteerden die uitkomen voor Oranje of de FC, niet naar waarde schatten en soms zelfs ‘bestraffen’ met een reservebeurt door het missen van een training vanwege andere ‘verplichtingen’. Hoe een overigens fanatieke jeugdtrainer in alle ernst voor het front van zijn enthousiaste en talentrijke spelers (jongens en meisjes!) achteloos kan zeggen dat hij voetbal niets vindt voor meisjes, is mij een raadsel. Ontmoedigend…. Met zo’n achterhaalde opmerking diskwalificeert een jeugdtrainer zichzelf. Bij een club als Zuidhorn hoort een stimulerend klimaat de bakermat te zijn voor goede teamprestaties, ook bij gemengde ploegen, altijd nadrukkelijk beseffend dat een team uit individuen bestaat (en niet uit robotten…). Om terug te keren naar het begin van mijn betoog: Meiden, grijp je voetbalkansen! Speel je in de kijker, beleef plezier aan deze sportieve bezigheid en blijf van een vereniging verlangen dat er rekening met je wordt gehouden. En dat geldt voor jongens vanzelfsprekend ook! (JB)

©foto: jan blaauw, mei 2012

Posted in Sport, Zuidhorn | No Comments »

« Older Entries