Jeebeetjes.nl

“Hé, een handschoen…”
“Wacht, ik raap ‘m op.”

Dáár draait het om!

“Niets is zeker en zelfs dat niet….”  Multatuli kon het mooi zeggen en deed dat veelvuldig, gelukkig. Wat de uitkomst van het gesteggel over de opgedrongen verkeersproblematiek bij Noordhorn ook zal zijn: Niets wordt meer, zoals het was, zelfs de Noordhorner Lichtweek niet.
Jan Oostenbrug (lid bewonersgroep) plaatste vorige week in “Het Westerkwartier” zijn commentaar op het verschijnsel “Verenigd Noordhorn” en vindt dat die club zich beter zou kunnen beperken tot “Verenigd Midhorn”, een wat vileine conclusie aan het eind van een rustig betoog. Die conclusie deel ik niet, al vind ik de naam “Verenigd Noordhorn” bijzonder ongelukkig gekozen en onwerkbaar in de huidige, gecompliceerde situatie. Jan Oostenbrugs al te voor de hand liggende onderstreping van de tweedeling in Noord- en Midhorn verwerp ik echter. Waar ligt bovendien de grens? Er zijn juist vele mensen in Noordhorn, zeker ten zuiden van de lijn Nieuwstraat-Moeshorn, op de hand van de “Verenigden”. In het noorden en oosten van het dorp zijn er begrijpelijk meer tegenstanders van de “We-gaan-er-omheen-strategie”. Op zich is hier niks mis mee, het hemd is nader dan de rok en het hoeden van broeders is niet bijster populair. Wélke oplossing is, gezien de uiterste consequenties, echter aanvaardbaar voor een dorpsgemeenschap (zo daar al sprake van is….)?
Eerst nog enkele kanttekeningen bij het commentaar van Jan Oostenbrug, waarin hij uistheid en evenwicht benadrukt::
Er zou niet hoofdelijk worden gestemd over standpunten en oplossingen binnen de Bewonerscommissie. Hoe kan het dan dat er wél via de voorzitter commissiestandpunten worden uitgedragen? Kennelijk zijn deze niet gebaseerd op een meerderheid van stemmen. Voorzitterwillekeur?
Het schermen met termen als voortdenderend landbouwverkeer in delen van het dorp kan inderdaad beter worden geschrapt, is vervuilend, letterlijk en figuurlijk.  Het groter gegroeide landbouwverkeer hoort eigenlijk niét in het dorp, maar is nog steeds niet altijd te vermijden.
Het nauwkeurig schijnend gecijfer met percentages autoverkeer hiér en/of dáár kan ook maar beter achterwege blijven. Dergelijke uitkomsten uit bijvoorbeeld Milieu Effect Rapportages zijn vaak al achterhaald, zodra ze worden gepubliceerd. Het veelvuldig en vaak nogal willekeurig gebruik van die percentages maakt de mist alleen maar dichter.
Waar het mij uiteindelijk om gaat (en Jan Oostenbrug spreekt zich daarover in zijn commentaar niet uit) zijn de extreme gevolgen van de varianten “erdóór” en “eromheen”. Variant III /IV(“erdóór”) maakt sloop van minimaal twee waardevolle woningen (Waarover gaat de komende Open Monumentendag nog maar weer???) onontkoombaar. De historische samenhang wordt op een foeilelijke manier aangetast. Het dorp Noordhorn moet dan aan de zuidkant met een mismaakt gezicht verder. Dié prijs met grote, sociale en cultuurhistorische gevolgen is mij te hoog. Als (door)geleerde dames en heren, zich planologen noemende, geen ander alternatief hebben dan de rondweg om het dorp heen, dan moet dát maar, hoe graag ik de rust en de ruimte ten noorden en oosten van het dorp ook zou willen vrijwaren van verkeersgeronk en brandstofdampen.
Nu we het toch over juiste en evenwichtige voorlichting hebben, en over námen: de Stichting Behoud Rietdal heeft vanaf het allereerste begin succes gehad met uiterst vage noties. Een begrip als “Rietdal” is niet duidelijk omschreven, niet helder gedefinieerd. Ook niet als zogenaamd natuurgebied. En iets wat “slechts” bestaat in de affiche van een overigens keurig opererende actiegroep kán niet worden aangetast. De veel gebezigde uitdrukking “aantasting van een zeer waardevol natuurgebied” slaat mijns inziens dan ook werkelijk nergens op.

Jan Blaauw (Midden-Noord-Noordhorner)