k Heb m doch mor hoald, de griepprik. Eerst haar k der niet zo veul vertrouwen ien. Ze, die dokters bedoel ik, en die aaltied luchtege zusters, prikken je lek op den duur. Mor ja, de maatschappelke druk, hè, die is groot, die kan je hoast niet buten de deur holden. En k haar ok ja zo’n vrundelke brief kregen, met n strookje dat al ienvuld was, dat hoefde je allenneg mor even lösknippen en metnemen. k Haar t zo met mijzulf ofsproken: as t slim regent, blief k thuus, as t dreug is, pak ik de fiets en goa noar Zuudhörn. t Was dreug.
Onderwegens docht ik aalgedureg al, wat ja n drukte. Ik heb niet zo’n gang meer tegenswoordeg, kan k mezulf bijholden temennent. En dan komt je der doch n volk ien t achtern, ongeleufelk! Joa, k ben mor even met Rinnert en Ida met opfietst, kon ze gelukkeg krekt zo’n beetje bijbienen, met wat gemarrel en gesparrel. Zij sjeesden der hèn asdat ze elke week n prik hoalen deden, veur mij was t ja d’eerste moal. En dat was me doar n toestand bij t Praktijkcentrum! Gadsamme, wat n volk! k Docht eerst dat ze verkeersregeloars ienhuurd hadden, mor dat was Roelf met t oranje hesje aan, die kwam zulf n prik ien ontvangst nemen. Veul fietsers, wandeloars en met hiel wat gekruus of en toe n auto. Onze iesdern peerden konden mooi aan e kaant stoan. Veurdringen was der niet bij, aansluten… Mensen kwamen der aalmoal met n laag weer uut, t vol met en t köstte niks, hielemoal vergees. Veur dat k t deur haar, stonnen we al onner dak en konnen we met e stroom met, wachtkoamer (niks wáchtkoamer….) deur, gankje bij dokter Meijers ien, pepiertje ienlevern bij n hangzuster. Nee, gien ID-koart of riebewies zien loaten, elkenien haar veur mij de griepprik ophoalen kund. k Zag dat Rinnert zien linkermouw al opstreupt haar.
“Het jim aaltied griep aan e linkerkaant?”
“Nee”, zei Rinnert, “wat is dien waarkaarm?”
“Waarkaarm? Heb ik die dan?”
“Nou, d’aarm die jim t voakst bruukt! As jim der nog ies last van kriegt, t kan wel wat dik worden, opswellen…”
“O….”
Linkermouw mor ien e hoogte, ston k al bij twij dokters die de lol der wel van ien zagen.
“Kan t zo….”
Veurdat k mien zin ofmoakt haar, zat e prik al ien e bovenaarm
en ston k al sikkom weer ien e vrizze lucht. k Haar t niet iens vuuld… Fiets ston der ok nog, kon zo weer op huus aan, zigzaggend. k Heb votdoadelk n poar koppen kovvie moakt, ston niet ien e brief dat t niét mog.
Dat was guster. k Heb der gien hinder van, k wiet zo ja nóg niet wat mien waarkaarm is….. En nou mor ofwachten of dat griepvirus mij met rust loaten wil. (t Zol ja niet d’eerste moal wezen, dat sekuur ik d’uutzundern vörmde. Of dat ien die votsmietprikker van e dokter wotter zat, dat heur je ja wel es…)
Nou, k ben benijd. k Begun nou doch wat rillerg te worden, wat waarm om e snoet, wat glìnne. k Zol doch niet…..bovenste ploatje: www.PlusOnline.nl
onnerste ploatje: www.RIVM.nl
