MIDWOLDA: Huwelijk Jan Blaauw en Boelwijna de Groot, 8 augustus 1928

Als inwoners van de provincie Groningen meer dan 100 jaar geleden zijn geboren, of meer dan 75 jaar geleden zijn getrouwd, of meer dan 50 jaar geleden zijn overleden, ja dan is er via de website van “Alle Groningers” gemakkelijk aan hun gegevens te komen. Zo kon mijn persoonlijke ‘genealogische adviseur’ Beno Doedens ook vrij simpel aan de huwelijksakte van mijn ouders komen. Mijn ouders, Jan Blaauw (Midwolda) en Boelwijna de Groot (Nieuw Beerta), zijn op 8 augustus 1928 getrouwd in Midwolda. (Eerste vraag: Waarom in Midwolda en waarom niet in Beerta? Zelf ben ik eind 1969 getrouwd in Scheemda, de woonplaats van mijn vrouw, toen gebruikelijk…)
Ik heb al eerder verteld dat mijn moeder toen in verwachting was, mijn oudste broer Henk is op 1 december 1928 geboren. Een zelfde situatie bij mijn grootouders: Hemmo de Groot en Gepke Hector trouwden in mei 1906; op 23 juni 1906 werd mijn moeder geboren….
Hoe ziet de huwelijksakte eruit?
2013-08-27 18-27-18_2662 verkl
Ik heb voor de duidelijke zwart-wit mogelijkheid gekozen, niet voor het vergeelde exemplaar. Prachtige, plechtstatige taal: “Heden zijn voor mij verschenen ten einde een huwelijk aan te gaan….”  Mijn vader was 23, fabrieksarbeider. Of dat toen al op de strokartonfabriek “De Toekomst” was, weet ik eigenlijk niet. Hij heeft ook korte tijd op “De Dollard” gewerkt. Zijn vader was toen al overleden, zijn moeder (Jantje Baas) was op de huwelijksdag van haar oudste zoon 48 jaar, “zonder beroep”… Mijn moeder Boelwijna de Groot was op haar huwelijksmoment 22 jaar, ook “zonder beroep” (blijkbaar niet meer in dienstbetrekking bij o.a. “de dames Van der Meulen in Winschoten”.) Daarom staat in de huwelijksakte wel dat ze “mede woonachtig” was in Winschoten, naast Drieborg (waar haar ouders toen al woonden). Opa Hemmo de Groot was 51, opoe Gepke Hector 45 jaar. Blijkbaar moesten zowel mijn grootouders van moeders kant als mijn grootmoeder van vaders kant toestemming geven voor het huwelijk. Het huwelijk blijkt op 28 juli 1928 zonder stuiting te zijn afgekondigd in zowel Midwolda, Beerta en Winschoten.
Opvallende getuigen bij het huwelijk van mijn ouders… Ten eerste gemeenteveldwachter Willem Hamstra (34 jaar) en ambtenaar ter secretarie Hindrik Boven (26 jaar). (Tweede vraag natuurlijk: Waarom deze getuigen? Van Hindrik Boven kan ik me het redelijk goed voorstellen; die staat ook op de groepsfoto van de Chr.Jongelingen Vereniging waar mijn vader destijds ook toebehoorde, voor de breuk met de kerk. Maar de gemeenteveldwachter?)
Onderzoeker Beno Doedens schreef nog de volgende toevoeging:
“Zo te zien was het latere oorlogsslachtoffer Hindrik Boven als getuige aanwezig. De “Hindrik Bovenlaan” in Midwolda is naar hem genoemd.”
http://srs.ogs.nl/slachtoffer/18992/hindrik-boven/

Mijn ouders in latere jaren, een trouwfoto heb ik niet gevonden

Mijn ouders in latere jaren, een trouwfoto heb ik niet gevonden

 

Hervormde Jongelingen Vereniging "Immanuel", 1924. Vier jaar dus voor Jan Blaauw (middelste rij, tweede van links) trouwde met Boelwijna de Groot, buitenkerkelijk.

Hervormde Jongelingen Vereniging “Immanuel”, 1924. Vier jaar dus voor Jan Blaauw (middelste rij, tweede van links) trouwde met Boelwijna de Groot, buitenkerkelijk. Maar wie was nou Hindrik Boven????!

5 reacties op “MIDWOLDA: Huwelijk Jan Blaauw en Boelwijna de Groot, 8 augustus 1928

  1. Hindrik Boven was ambtenaar ter secretarie en Hamstra was gemeenteveldwachter. Beide waren dus ambtenaar en dus mochten zij getuigen zijn als de personen die in het huwelijk traden zelf geen getuigen mee genomen hadden. Hindrik Boven was getrouwd met Nieske Heikens en woonden in het westeind van Midwolda. Eerste huisje bij binnenkomst links.

  2. In het grijze verleden was huwelijkstoestemming vereist tot de leeftijd van 30 jaar. Er zat een wereld van verschil tussen de huwelijkstoestemming voor minderjarigen en meerderjarigen tot 30 jaar. (meerderjarig werd men bij 23 jaar , later gewijzigd in 21 en in onze moderne tijden tot 18 jaar. Maar in 1964 toen ik als 19 jarige in militaire dienst moest was ik nog steeds minderjarig.
    Nu de toestemmingen. Maar even in het algemeen, zonder uitzonderingen.
    De huwelijkstoestemming van de ouders van minderjarigen was onvervangbaar. Wilden de ouders van minderjarigen om wat reden dan ook geen toestemming geven, dan kon het bruidspaar wachten tot men de meerderjarige leeftijd had bereikt. (Ik zou moeten nakijken of dat nog zo is)
    De toestemming die van de ouders nodig was tussen de meerderjarige leeftijd en die van 30 jaar was vervangbaar door toestemming van de kantonrechter. Deze toestemming kwam er altijd en dat was een van de redenen om het af te schaffen. Maar in mijn werkzame tijd als ambtenaar burgerzaken heb ik het nog meegemaakt, deze toestemming tot dertig jaar.

    Wat bij de afschaffing als nadeel werd gevoegd was dat de meeste ouders bij de huwelijksvoltrekking niks meer te doen hadden. Ze werden niet gevraagd of ze hun toestemming wilden verlenen en ze mochten de huwelijksakte daarom niet meer mede ondertekenen. Ze kwamen er dus voor spek en bonen bij te zitten. Daarom gingen wij als ambtenaren van de burgerlijke stand de a.s. bruidsparen vragen of ze hun wederzijdse ouders die geen toestemming meer hoefden te geven misschien wel als getuige wilden optreden. 2 Getuigen was verplicht, 4 stuks mocht. En inderdaad, veel ouders hebben na de afschaffing van de huwelijkstoestemming tot 30 jaar toch hun handtekening mogen zetten onder de huwelijksakte van hun kinderen. Omdat ze niet meer gevraagd werden tijdens de huwelijksvoltrekking besteedde de ABS er tijdens de plechtigheid meestal wel even wat aandacht aan.

    Getuigen overigens mocht iedereen die meerderjarig was. Je kon ze dus zo van de straat plukken. Had een bruidspaar geen eigen getuigen dan deed meestal een of andere gemeente-ambtenaar dienst als getuige. In oude tijden was dat meestal de veldwachter en soms twee, als er meer van deze functionarissen waren. Ik heb ook wel eens als getuige opgetreden bij een huwelijksvoltrekking waarbij bruid en bruidegom met zijn tweeën naar het gemeentehuis kwamen. Samen met de gemeentebode of een collega van de afdeling waren we dan bij de vaak korte plechtigheid aanwezig als getuigen. Meestal ging het om een tweede huwelijk van betrokkenen die dan niet alle poespas van hun eerste huwelijk wilden overdoen.
    Meestal was het ook de gemeentebode die daarbij ook de huwelijksakte voorlas, ook een verplichting die in de moderne tijd werd afgeschaft. Maar in Woldendorp was het altijd iemand van de secretarie die meeging om de akte voor te lezen. Veel vrijdagen toog ik dan tussen 1963 en 1969 in driedelig blauwe streepjespak naar kantoor omdat er ’s middags een huwelijk was waar ik de akte voor moest lezen en iedereen de nodige handtekeningen moest laten zetten. Moderne ABS-en, vooral de BABS-en, de dames en heren die voor de gemeente alleen huwelijken mogen voltrekken doen tegenwoordig alles zelf.

  3. Een zoon van Hendrik en Nieske Boven was na de oorlog volontair op de gemeente-secretarie van Midwolda. Hij trad in zijn vader’s voetsporen. Het was vroeger gebruikelijk bij de gemeente te beginnen als volontair, vrijwel altijd onbetaald, soms een symbolisch salaris. Het kwam zelfs voor de je de gemeente-secretaris diende te betalen omdat hij je het vak leerde. Leergeld dus. Heel wat anders als in de huidige tijd. Nu stromen ze van de rechtenopleidingen of heao’s bestuurlijke richting binnen en willen gelijk een salaris waar ik vroeger als leerling ambtenaar alleen maar van durfde dromen.

  4. Theo Kiewiet op 01/09/2013 om 23:15 schreef:

    Klopt, mijn opa en oma. Maar waar staat Hindrik op de foto?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *