SCHEEMDA: In memoriam ‘Meneer Hoek’, oud-leraar ULO Scheemda (2)

Op 13 november jongstleden kreeg ik een mailtje van bijna-leeftijdgenoot en oud-school-,voetbal- en Esbörgkameraad Rikus Niewold (nu Hoogkerk, vroeger Scheemdermeer):
“Zojuist gelezen in het Dagblad van het Noorden dat is overleden onze oud leraar W.J. Hoek van o.a de MULO in Scheemda. Ik bewaar zeer goede herinneringen aan hem.”

Zo’n bericht werkt geheugenstimulerend, verhelderend… Net of er een la wordt opengetrokken met een schat aan beelden, informatie etc. “Meneer Hoek…” De expliciete toevoeging van Rikus (“Ik bewaar zeer goede herinneringen aan hem…”) deed me besluiten extra aandacht aan dit overlijden te besteden. Weliswaar heb ik ook goede herinneringen aan meneer Hoek, maar toch niet altijd voorzien van de toevoeging “zeer goed…” Meneer Hoek bleef voor mij altijd een wat onduidelijke persoon. Zijn rust waardeerde ik zeer, zijn meeleven ook, net als zijn vermogen iets goed uit te leggen. Toch kon ik me vaak niet aan de indruk onttrekken dat ie zijn favorieten in de klas al te opzichtig ‘voortrok’… (Of heet zoiets ‘jaloezie’?) Bovendien, ook meneer Hoek kon best eens onaardig doen… Hij gaf o.a. “Nederlands”, een vak waarmee ik weinig moeite had, meestal… Vooral het maken van opstellen lag me, maar ook de grammatica en de literatuur. Kortom, een pluspunt in het vakkenpakket (en een bron voor af en toe mee profiterende klasgenoten, zo breed was ik bij proefwerken nou ook weer niet…) Een enkele keer ging er iets mis… Ik herinner me scherp zo’n moment, toen meneer Hoek met de stapel opstelschriften de klas benaderde en een voor een de schriften al of niet met enig commentaar terug gaf. Bij mij keilde hij het schrift ineens op mijn bank met een vernietigend commentaar over het door mij geschreven verhaal. Onderwerp: De Tweede Wereldoorlog. De enige keer dat ik ooit een onvoldoende haalde op een opstel… Dat is niet zo’n ramp, word je alleen maar beter van. Wat me op dat moment pijnlijk trof, was de snijdende toon van een leraar die het wel een goed moment vond om mij ook eens op mijn nummer te zetten… “Een verhaal van niks, aaneenrijging van grote woorden, valse gevoelens, bombast, etc….” Vermoedelijk heb ik met een rooie kop als versteend de korte tirade ‘ondergaan’. Zelfs nu zit het moment kristalhelder in mijn overigens slijtende geheugencellen opgesloten… Later haalde ik vaak mijn schouders erover op…. “Had zijn dag niet… Had het ook op een normale manier duidelijk kunnen maken… Enz.”
Of ik er beter van ben geworden???!

Op dezelfde 13 november jongstleden mailde oud-klasgenoot en huidige Pekelder gepensioneerde Beno Doedens:
Inderdaad, ik heb het ook gelezen. Enige jaren geleden had ik nog mailcontact met hem. Hij gaf toen nog les aan asielzoekers in het AZC in Musselkanaal. Ik bewaar ook zeer goede herinneringen aan hem. Hij kon ook moeilijke dingen begrijpelijk maken. Door hem waren diverse vakken o.a. algebra en meetkunde, voor mij goed te volgen en heb ik er een goed examenresultaat mee gehaald.
Ik heb toen van hem begrepen dat zijn hart eigenlijk lag bij het technisch onderwijs en niet bij de MULO, maar vanwege de vakatures en de verdiensten was het een noodsprong.”

Bij Beno dus diezelfde kwalificatie “zeer goede herinneringen”… En uitleg van die beoordeling, waarin ik me toch ook wel kan vinden. Algebra en meetkunde waren niet mijn favoriete vakken, al kwam ik ver met een “aardig” rekenkundig inzicht…. Goed dat er dan een leraar is die rustig en duidelijk weet uit te leggen.
Beno voegde ook het overlijdensbericht uit de krant erbij… Voor mij een uitkomst, omdat wij geen Dagblad-abonnement hebben… Opvallend dat bovenaan in de advertentie de laatste 4 regels van het gedicht “Paradise Regained” van Hendrik Marsman staan. Een gedicht dat ik in de kweekschooljaren moeiteloos uit mijn hoofd leerde en later nog feilloos wist op te zeggen:
H. Marsman

‘Paradise regained’

De zon en de zee springen bliksemend open:
waaiers van vuur en zij;
langs blauwe bergen van de morgen
scheert de wind als een antilope voorbij.

zwervende tussen fonteinen van licht
en langs de stralende pleinen van ’t water
voer ik een blonde vrouw aan mijn zij,
die zorgloos zingt langs het eeuwige water

een held’re, verruk-lijk-meeslepende wijs:

‘Het schip van de wind ligt gereed voor de reis,
de zon en de maan zijn sneeuwwitte rozen,
de morgen en nacht twee blauwe matrozen –
wij gaan terug naar ’t Paradijs’.

Moet er toch enige ‘zielsverwantschap’ hebben bestaan tussen meneer Hoek en mij…..
Beno Doedens  vermeldt in zijn bericht vervolgens:
“De heer Hoek was eerder leraar aan de ULO in Nieuwolda. Daar heeft hij dan ook zijn
echtgenote ontmoet. Onderaan in de advertentie staan de namen Bert en Gretha. Bert Bos was eveneens onderwijzer in Nieuwolda. Deze was in 1963 getrouwd met Gretha Telkamp uit Woldendorp, dochter van de dorpssmid. Gretha werkte tot juli 1963 op het
gemeentehuis in Woldendorp en nam na haar huwelijk ontslag.”
En Beno gaat vervolgens aan de slag op het gemeentehuis in Woldendorp, terwijl ik toen steevast dacht: “Die is zo verzot op treinen, op alles wat met treinen te maken heeft, die werkt bij de Spoorwegen en die blijft zijn hele leven bij de Spoorwegen…” Niet dus…..
Wel heeft Beno ook een foto van meneer Hoek uit zijn periode in Nieuwolda:
BD Meneer Hoek Nieuwolda372 (2 verkl)

De nog jonge leraar W. Hoek (rechts) met de examenklas van de ULO in Nieuwolda in 1954.
(
De foto komt uit de zogenaamde collectie Spieard, waarvan Beno plm. 500 foto’s heeft kunnen scannen.)

(Wordt vervolgd)

1 reactie op “SCHEEMDA: In memoriam ‘Meneer Hoek’, oud-leraar ULO Scheemda (2)

  1. Meneer Hoek had heus wel humor. Zijn opmerking over een zin in mijn vakantie-opstel zal ik nooit vergeten. Ik had mijn vakantie doorgebracht bij mijn grootouders in Alkmaar en gaf daarin een beschrijving van de Stad. De betreffende zin luidde: “Als je de Langestraat uitloopt, loop je tegen de Grote Kerk aan”. Meneer Hoek plaatste hierbij de opmerking: “Moet je nooit doen ! Doet zeer !”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *