MIDWOLDA: Sterfdag Jan Blaauw (zoon van Hindrik Blaauw en Jantje Baas): 14 september 1976

Sommige sterfdagen zitten gebeiteld in mijn geheugen, andere kan ik slecht onthouden (een psycholoog graag die daarvoor een sluitende verklaring geeft…). De sterfdag van mijn pa heb ik nog steeds paraat: 14 september 1976 overleden in het Bethesda-ziekenhuis in Hoogeveen (en op 19 september 1976 gecremeerd in Groningen).
Nee, ik denk niet elke dag aan hem, al komt hij wel vaak nog voorbij. Verschillende gedaanten, karakteristieke gelaatstrekken, uiteenlopende leeftijden…:
2014-09-14 17-50-02_3675 verkl
Op deze foto, die mijn broer Hemmo maakte, zit hij volkomen ontspannen op latere leeftijd, waarschijnlijk tijdens een logeerverblijf in Winsum, de toenmalige woonplaats van Hemmo. Zondagse pet, lach op zijn gezicht, simpele ‘hupzelen’…. Eerder had hij van die bijzondere, brede met strepen, en leren uiteinden met knoopsgaten, gingen lang mee. Moesten er af en toe wel knopen aan de ‘boksem’ worden genaaid….
Nee, wees gerust, ik maak van hem geen afgod, daarvoor was hij niet geschikt, te veel een mens met ‘gaven en gebreken’. Herinneringen tollen door mijn bewustzijn, strijden om voorrang. (Ik zal ongetwijfeld in herhaling vervallen…) De sterke man die naast zijn werk in ‘schiften’ op strokartonfabriek “De Toekomst” (hij was hollander-mulder, een prachtige naam voor een ronduit smerige taak…) ook nog de tuin en een gehuurd stuk land bewerkte….. Die met een ‘koare’ vol bonen thuis kwam, die we dan “streupten”, of dopten, als het om Waalse bonen ging. De man voor wie ik wel eens een literfles thee klaar maakte, aangelengd met melk. Drinken dat meeging naar de fabriek. Pa fietste altijd, weer of geen weer. Langs de Hoofdweg, waar bij de Gereformeerde Kerk Elderman al stond te wachten, gingen ze samen verder. De man die bij de thuiswedstrijden van MOVV fanatiek meeleefde. Ik lette wel eens op zijn voeten, die niet stil konden blijven staan. Pa speelde mee…. Later keek hij naar wedstrijden op het Tv-scherm, de glorietijd van Feyenoord maakte hij mee, dat was zijn club. Felle discussies soms, want mijn voorkeur lag destijds bij Ajax (eerder bij het Utrechtse DOS, vanwege de naam, en vanwege Frans de Munck, Henk Temming, Louis van de Bogert en vooral Tonny van der Linden). De man die praatte met zijn rozen in de voortuin, bij het huis aan de Niesoordlaan, nummer 59. (Staat het huis er nog?) Een tuin moest, volgens zijn ‘ouderwetse’ opvatting, nut hebben. Je moest er iets op verbouwen, waarmee je iets kon, het liefst opeten… Aardappels of bonen in de voortuin? Dat ging moeke te ver… Nou ja, dan maar rozen, dat waren tenminste prachtige bloemen! Luis? Schimmel? Meeldauw? DDT was nog niet verboden….
De man die graag sjoelde en dat ook goed kon… Zijn hoofd schudde, als moeke ‘wild’ met de stenen gooide in de richting van de gaten, dat was toch geen sjoelen… De man die soms opvliegend werd en een enkele keer een klap uitdeelde onder het motto: “Wel nait heuren wil, mout moar vuilen…” Die eens de voordeur van hotel “t Gemeentehuis” intrapte aan het eind van een gymnastiekuitvoering, toen hij zijn kinderen wilde ophalen en op een onheuse manier werd behandeld, deur voor zijn neus dichtgeslagen…. De man die zijn laatste jaren in Hoogeveen woonde, in de wijk Krakeel, adres Draco 60 (na korte tijd eerst in een flatgebouw te hebben gewoond). Waar hij ook werk maakte van zijn tuintjes, met liefde! Graag even rondliep, hoed op, een praatje maakte, ook al kon hij zich in het ABN niet zo goed verstaanbaar maken. Of een fietstocht maakte in de omgeving…. Fluitenberg, Stuifzand… De man die in 1976 besefte dat het einde verhaal was. Het lichaam was op, het lijf wilde niet meer, ‘de boel’ bleek versleten. Nog geen 72, maar wat zegt leeftijd op zo’n moment… Ik heb het eerder geschreven: Hij heeft toen op het uitgestrekte ziekenhuisterrein nog een lange wandeling gemaakt, als test. De uitslag viel hem smerig tegen, de kwaliteitsnorm die hij zelf had gesteld, bleek niet meer haalbaar. Toen kwam het einde vrij snel. Het weekend ervoor hadden we hem nog bezocht in het ziekenhuis. Toen vond ik hem al meer ‘afwezig’ dan anders. ’s Woensdags kregen we een telefoontje van mijn zus dat het snel slechter werd. Met Gé ben ik in de rode Eend van Noordhorn naar Hoogeveen ‘geraced’… Hij bleek al overleden. Een mens van goede wil, met ‘gaven en gebreken’… Achtendertig jaar geleden al weer, zo lang al, zo dichtbij nog….

2014-09-14 17-49-06_3674 verkl
Pa met kleinzoon Arjen, oudste kind van mijn zus Gepke en haar man Fré de Vries. Eind jaren zestig? Bij de grote tafel in de huiskamer aan de Niesoordlaan. Uittrektafel met tafelkleed. Pa in zijn armstoel, waarin ik ook regelmatig zat te ‘zoien’… Kast erachter, die zwager Fré had getimmerd van het hout van oude schoolbanken. Op de kast een beker die ik had gewonnen in de “Esbörg”, bij een tafeltennistoernooi. Onderin o.a. de tabakspot van pa, pijproker (Friese Herenbaai van Niemeijer). De trouwfoto van oudste broer Henk en zijn vrouw Wiea nog net, gedeeltelijk, zichtbaar. Boeken in de kast, vooral jeugdboeken van Hemmo en mij, denk ik..

4 reacties op “MIDWOLDA: Sterfdag Jan Blaauw (zoon van Hindrik Blaauw en Jantje Baas): 14 september 1976

  1. Fijn verhaal Jan, Pa ten voeten uit, je vergat te vermelden dat je mij die Woensdagmiddag ( Pa z n sterfdag) ook nog hebt opgehaald, Fré bleef toen bij de kinderen.

  2. Prachtig verhaal Jan. Zo zie je maar weer dat de herinneringen blijven.
    Ja het huis aan de Niesoordlaan 59 staat er nog. Zoals het nu lijkt worden ze eind volgend jaar afgebroken.
    Volgende week maandag wordt begonnen met enkele woningen aan de Wissel af te breken

  3. Wat een mooi verhaal en een mooie foto

  4. Ik herken heel veel in het verhaal over je vader. Zoals ik hem gekend heb, maar ook in mijn herinneringen aan het einde van mijn eigen vader. 68 jaar was hij toen hij op 26 maart 1977 overleed. Ook al jaren sukkelend met zijn gezondheid, hij wilde graag, het lijf, met name zijn hart, wilde ook niet meer. Mijn vader had geen lang ziekbed. We kregen op zaterdagmorgen een telefoontje dat het mis was. Onderweg naar het ouderlijk huis besefte ik dat het helemaal fout was en racen geen zin had. Hij was overleden gevonden achter het schuurtje omdat hij wat in de tuin wilde werken. Hartstilstand. Vijf minuten eerder was hij met de tuinspullen die ik die vrijdag ervoor in Winschoten bij de Aankoop Centrale had gekocht, de achterdeur uit gegaan. Fluitend, het was zonnig weer en hij kon met zijn hobby aan de slag. Vijf minuten later loopt moeder hem achterna, een soort van ingeslopen controle op zijn welzijn. Zij vond hem, voorover gevallen en dood achter het schuurtje. Ik denk dat als je fluitend je achterdeur uitstapt om in je tuintje, mijn vaders lust en leven, te gaan werken, en dan omvalt, je een mooie dood hebt gehad. Veel te jong, maar dat heb je niet voor t zeggen. Ik ben inmiddels ouder bedenk ik dan. En dan komt zijn leven zoals ik dat heb meegemaakt in mijn gedachten voorbij. Net zoals jij het beschreef.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *