MIDWOLDA – Foto’s d.d. 21-07-2018 (Deel 3): BEZOEK AAN GEBOORTEDORP

Met oudste zoon Jan Reinko op een warme julizaterdag rondkijken in mijn geboortedorp Midwolda. Het kerkhof hebben we gehad, een deel van de Hoofdweg, de nieuwbouw waar vroeger de ‘woningbouw’ was… Inmiddels zijn we aangeland op de Niesoordlaan (waar ik opgroeide van 1953 tot 1968). Ook hier is heel wat veranderd!

Niesoordlaan, van noord naar zuid, al een eindje verwijderd van de Hoofdweg. Vernieuwd, voor mij is hier niet veel herkenbaars.

Ja, dit is heel erg herkenbaar, de dubbele huurwoningen uit de vijftiger jaren die nu worden afgebroken en vervangen door ‘generatiebestendige’ woonhuizen. Een handvol van deze huizen is nog bewoond. Deze bewoners wachten op het gereed komen van de nieuwe huizen en stappen dan over. Een elegante oplossing. Hier nog duidelijk zichtbaar het wit beschilderde, onderste gedeelte van de voorgevels. Volgens Midwolmer Theo Kiewiet kon dit wel eens te maken hebben met vochtwering.

Dit fraaie nieuwe (?) huis staat aan de westkant van de Niesoordlaan, aangekleed met bloeiende planten. HIer woont oud-klasgenote Immie Kiewiet die we al ontmoetten op het kerkhof, waar ze ook met het verzorgen van planten bezig was. Buiten hebben we een tweede gesprek met haar en haar echtgenoot, prettige mensen.

Terug naar de oostzijde van de Niesoordlaan, naar een van de bouwplaatsen van de generatiebestendige woningen. De ligging van de nieuwe huizen wordt dus duidelijk anders, verder van de weg af, dichter bij het groen dat de Blauwe Stad begrenst.

We zijn verder zuidwaarts gelopen en krijgen onze ex-woning in het vizier. Het rechter gedeelte, nummer 59, nog steeds. Links woonde jaren lang de familie Bamberg met een bordje van RVS verzekeringen op de voorgevel bij het WC-raampje. Bamberg was verzekeringsagent en ging er altijd op uit met zijn Kaptein Mobylette, vaak wat scheef zittend en soms zijn hondje als medepassagier. Bobby?


Even naar de westkant van de Niesoordlaan. Rechts het huis waar in de jaren vijftig en zestig een familie Tuin woonde (ik begin nu waarachtig te twijfelen voor wat betreft de naam….) Hier stond ik als kind een keer, zag bakkersknecht Emo van der Sluis met zijn bezorgautootje (van bakker Ufkes) achteruit de weg oprijden en bovenop een auto knallen die voorbijreed vanuit het zuiden. Een vrouw werd uit de auto geslingerd….

Dit is onze voormalige huurwoning, nummer 59. Hier zit niet veel wit meer onderaan de gevel… Het huis oogt nog net zo, de tuin is heel anders dan mijn pa hem had ingericht. Mijn pa was een rozenliefhebber, had twee perken op de hoeken gemaakt, tegenover elkaar liggend. Gescheiden door een gazon  (dat woord was voor ons nieuw in die jaren, in de woningbouw hadden we een grasveld…) met in het midden een prunusboompje.

Zie je, het authentieke huisnummerplaatje zit nog op de muur!  (Nee, die vlaggenstokhouder niet, gevlagd werd er bij ons niet, dat was geen favoriete bezigheid in de ‘rode familie’).

De bouwplaats naast nummer 59, daar gaan de huidige bewoners naar toe als de nieuwe woningen klaar zijn.  Op de achtergrond het begrenzende groen en daarachter het water van Blauwe Stad. Op deze plek stonden de huizen 61/63, afgebroken inmiddels.

Nog eens nummer 59, vanuit een andere hoek. Nee, zo’n mooie bestrate oprit hadden wij niet. Van weg naar het achtererf was een pad waarvan de grond was verhard (zonder stenen, tegels o.i.d.)
. Smaller ook, er hoefde immers geen auto langs….

De Niesoordlaan, verder naar het zuiden. In mijn jeugdjaren lagen er akkers tussen de particuliere huizen. Deze zijn allemaal als bouwkavel gebruikt, waardoor de laan een heel ander aanzien heeft gekregen.

De oostkant van de Niesoordlaan, naar het zuiden. Links het laatste blok dat wordt afgebroken, de nummers 65/67. Hier hebben o.a. de families Everhardus (uit Pekela) en Tuin gewoond. Japie Tuin o.a., hij had een oudere broer die doofstom was, allerlei onverstaanbare klanken uitstootte… Als kind was ik daar wel door geïmponeerd, het gaf me een ongemakkelijk gevoel. Vriendelijke mensen overigens, niets ten kwade. Pa Tuin heeft me in ’66 nog eens geholpen met de Solex van mijn pa. Ik viel een maand lang in voor hoofdmeester Dijkmeijer op de Westerschool in Bellingwolde. Op de fiets al te ver, ik mocht de Solex gebruiken. Die weigerde op een zeker moment dienst, daar stond ik voor op de weg met een ploffiets die iets had van “Doe het zelf maar!” Pa Tuin raakte allerminst in paniek, keek en luisterde wat er aan de hand was. Deed enkele handgrepen o.a. met de bougies als ik het goed heb. “Nou dut e t wel weer!” Hij had gelijk, en ik kwam, weliswaar aan de late kant, toch bij de school in Bellingwolde!

Rechts een nieuw huis, in het midden twee huizen die toen ook al aan de westkant van de Niesoordlaan stonden. Bij het eerste huis denk ik aan Geert Baas, de oudste van de broers aan de Zwarteweg.

Ook aan de westkant met rechts een voor mij onbekende woning die in ieder geval nog geen vijftig jaar oud is…

Ooit jaren lang de laatste twee huizen aan de westkant van de Niesoordlaan. Het huis met de rode dakpannen werd in mijn jeugd bewoond door de fam. Beentje. Later, vlak voor mijn ouders verhuisden, vertrok ook de fam. Beentje. Het huis stond een poos leeg. Ik heb al eens verteld dat onze poes (per ongeluk?) opgesloten heeft gezeten en na dagen en nachten vermist te zijn weer opdook. Nou ja, het sterk vermagerde dier sleepte zich naar huis, heeft nog korte tijd geleefd, maar gaf daarna alsnog de geest.

Terug aan de oostzijde, verderop richting ‘het veen’. Dit is, als ik me goed herinner, de woning die landelijke bekendheid verwierf, doordat het huis in recordtijd werd gebouwd door aannemer Westerhuis en zijn personeel. Binnen de kortste keren stond het huis er, kwam zelfs op de foto in de krant.

Aha, nu zijn we dichtbij de eerste bocht (naar links) van de Niesoordlaan, de plek waar de entree van het nieuwe sportpark van MOVV is, en ook van de tennisvelden zie ik nu…

WORDT VERVOLGD!
©foto’s: jan blaauw, 21 juli 2018 (Canon Ixus 275)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *